ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ομάδα ξένων, κυρίως αμερικανικών, εταιρειών με εγχώριους συνεργάτες (όμιλοι Λάτση, Βαρδινογιάννη)έχουν έλθει ήδη σε επαφή με ανώτατους κυβερνητικούς παράγοντες και είναι έτοιμες να προχωρήσουν σε σύναψη συμβάσεων για έρευνα και συνεκμετάλλευση των.....
πετρελαιοφόρων κοιτασμάτων που θα βρεθούν στον ελλαδικό χώρο, όπως αναφέρουν ασφαλείς πληροφορίες, με τον νέο φορέα έρευνας και παραγωγής υδρογονανθράκων που θα δημιουργηθεί.
Αυτές οι επαφές είναι και η αιτία της στροφής 180 μοιρών της κυβέρνησης στο θέμα των πετρελαίων και από την απόλυτη άρνηση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου σε συνέντευξή του στις αρχές Δεκεμβρίου σε ότι αφορά την ύπαρξη αξιοποιήσιμων κοιτασμάτων πετρελαίου και τις ειρωνείες του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Θεόδωρου Πάγκαλου στην Βουλή σε όσους υποστήριζαν (μεταξύ των οποίων και η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ σε αποκαλυπτική έρευνα-ανάλυση στο τεύχος Μαίου) την ανάγκη διερεύνησης πετρελαιοφόρων πεδίων στον ελλαδικό χώρο, περάσαμε στην ίδρυση φορέα.
Ο οποίος μάλιστα βάσει των όσων υποστήριξε ο υφυπουργός Περιβάλλοντος αρμόδιος για θέματα Ενέργειας, Γ.Μανιάτης, θα είναι έτοιμος να δώσει άδειες στο χρόνο ρεκόρ του ενός έτους! Φυσικά μόνο τυχαία δεν ήταν η επίσκεψη του υφυπουργού ΥΠΕΚΑ την επαύριο των δηλώσεών του για τις άδειες έρευνας και εξόρυξης πετρελαίου στις ΗΠΑ. Εκεί υποτίθεται ότι παρουσίασε «τις προτεραιότητες της Κυβέρνησης στον τομέα της ενεργειακής πολιτικής σε αμερικανούς αξιωματούχους κατά την τριήμερη επίσκεψή του 7-9 Ιουλίου)». Πρακτικά δόθηκαν οι διαβεβαιώσεις για την ευνοϊκή μεταχείριση των αμερικανικών εταιρειών.
Άλλωστε ο υφυπουργός Γ.Μανιάτης είχε διαδοχικές συναντήσεις με τον βοηθό Υπουργό Εξωτερικών για θέματα Οικονομίας, Ενέργειας και Επιχειρηματικότητας Jose Fernandez, τη βοηθό Υφυπουργό Ενέργειας αρμόδια για την Ευρώπη, δρ. Phyllis Yoshida, καθώς και υψηλόβαθμα υπηρεσιακά στελέχη, τους -μεταξύ άλλων- Daniel Stein και Rebecca Neff, συμβούλους του Ειδικού Απεσταλμένου για θέματα Ενέργειας Ευρασίας, Πρέσβη Richard Morningstar. Πρόκειται για μία ομάδα που έχει κάτι παραπάνω από στενές σχέσεις (με την αμερικανική έννοια του όρου) με τις μεγάλες πολυεθνικές πετρελαίου τις περίφημες «7 αδελφές» (ESSO, Shell, BP, Chevron, Τexaco κλπ).
Oι αμερικανικές εταιρείες θεωρούν κάτι παραπάνω από βέβαια την ύπαρξη μεγάλων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στον ελλαδικό χώρο.
Στο διάστημα 1997-2001 ξένες εταιρείες ερεύνησαν χερσαίες περιοχές γύρω από τα Ιωάννινα, την Ηγουμενίτσα, την Πρέβεζα και την Αιτωλοακαρνανία. Εκεί, σύμφωνα με τον πρώην αντιπρόεδρο της Shell Ρομπ Ράουτς, υπάρχουν αποθέματα περί τα 2 δισ. βαρελια τα οποία θεωρητικώς καλύπτουν τις ανάγκες μας για 20 χρόνια.
Το μεγαλύτερο κοίτασμα ή εν πάση περιπτώσει το κοίτασμα με την υψηλότερη βεβαιότητα ύπαρξης υδρογονανθράκων βρίσκεται νοτιοατολικά της Κέρκυρας, κοντά στους Οθωνούς. Στο Αιγαίο η περιοχή του Μπάμπουρα κοντά στη Θάσο κλπ
Από το 1903 χρονολογούνται οι πρώτες έρευνες για πετρέλαιο στην Ελλάδα. Τότε η βρετανική London Οil Development εξασφάλισε άδεια για χερσαίες έρευνες στη Ζάκυνθο, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Το 1938 ξεκινούν γεωτρήσεις στη Βορειοδυτική Πελοπόννησο και στη Θράκη, σταμάτησαν όμως λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το 1960 το υπουργείο Βιομηχανίας, σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Πετρελαίων (ΙFΡ), προχώρησε σε συστηματικές έρευνες σε ολόκληρο τον χερσαίο ελλαδικό χώρο. Το 1969 η χούντα της 21ης Απριλίου έδωσε αφειδώς άδειες θαλάσσιων ερευνών σε ξένες εταιρείες, όπως η ΕSSΟ, η Τexaco κ.ά. Το 1970 η αμερικανική Οceanic πήρε άδεια για έρευνα στο Θρακικό Πέλαγος και τον Νοέμβριο του 1973 ανακάλυψε τα γνωστά ως «κοιτάσματα του Πρίνου και της Νότιας Καβάλας». Το 1975 ιδρύθηκε η Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου.
Η παγκόσμια κατανάλωση πετρελαίου εκτιμάται ότι θα εξακοντιστεί ιλιγγιωδώς από τα 85 εκατ. βαρέλια ημερησίως σήμερα στα 134 εκατ. βαρέλια ημερησίως το 2030. Η πετρελαιοκίνητη ζωή μας μπαίνει στο «κόκκινο» με το πετρέλαιο να σκαρφαλώνει σήμερα στα 77 δολάρια το βαρέλι.

DEFENCENET.GR
ksipnistere

Σημεία και τέρατα στους κόλπους της Ελληνικής Δικαιοσύνης

Η μαύρη Βίβλος της Ελληνικής Δικαιοσύνης άνοιξε για πρώτη φορά σε μια συνέντευξη η οποία είναι βέβαιο ότι ιστορικά θα αποτελέσει σημείο αναφοράς αφού για πρώτη φορά στα χρονικά, ο εν ενεργεία -τη στιγμή της συνέντευξης- Α΄ Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου Ιωάννης Παπανικολάου έλυσε τη σιωπή του για το σημερινό απαξιωμένο πρόσωπο της Δικαιοσύνης.


Μετά από 41 χρόνια υπηρεσία σε όλες της βαθμίδες της δικαιοσύνης , ο Α΄ Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, έστω και μερικές εβδομάδες πριν αποχωρήσει απο το δικαστικό σώμα , λύνει τη σιωπή του και μιλά απο τη θέση του υψηλότερου αξιώματος στην Ελληνική Δικαιοσύνη...


Ο ανώτατος εν ενεργεία δικαστής με τη συνέντευξη αυτή στην εφημερίδα «Ο Κοσμος του Επενδυτή» προσέφερε στο φινάλε της καριέρας του τη μεγαλύτερη υπηρεσία στην ίδια τη Δικαιοσύνη , αφού έστω και την τελευταία στιγμή επιβεβαιώνει απο τη θέση του Α΄ Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου αυτό που κάθε πολίτης γνωρίζει σε αυτή τη χώρα, δηλαδή την τραγική κατάσταση που επικρατεί στην Ελληνική δικαιοσύνη.


Ιδού ολόκληρη η συνέντευξη του Α’ Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Iωάννης Παπανικολάου


Σε δύο βδομάδες κύριε πρόεδρε, κλείνετε τον κύκλο τις δικαστικής σας καριέρας και αποχωρείτε από το δικαστικό σώμα, καταλαμβανόμενος από το όριο ηλικίας.


Θα ήθελα να μου πείτε! Με τι προσδοκίες εισήλθατε και με τι συναισθήματα αποχωρείτε από το δικαστικό σώμα;


Έδωσα εξετάσεις για να γίνω δικαστής το 1968 και διορίστηκα Ειρηνοδίκης το 1969.


Εκείνη την εποχή η Δικαιοσύνη περνούσε περίοδο εαρινής άνθισης. Τα οικονομικά μέτρα που είχε λάβει το 1964 η τότε κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου (διπλασιασμός σχεδόν των αποδοχών των δικαστικών λειτουργών), αποτέλεσαν σοφά κίνητρα για να εισέλθουν στη Δικαιοσύνη αξιόλογοι και ιδιαίτερα ικανοί νομικοί, αλλά και για να πνεύσει ούριος άνεμος ανύψωσης της Δικαιοσύνης.


Προσδοκούσα να υπηρετήσω μια δικαιοσύνη που θα την συγκροτούσαν λίαν υψηλού επιστημονικού κύρους και ήθους δικαστικοί λειτουργοί, που μοναδικό τους μέλημα θα ήταν να λύνουν τις διαφορές και τις συγκρούσεις, μεταξύ των ανθρώπων, αλλά και μεταξύ του κράτους και των πολιτών, εφαρμόζοντας κατά συνείδηση τους νόμους και τις αρχές του δικαίου, πραγματικά ανεξάρτητοι, ηθικά ακέριοι και απρόσβλητοι και αμόλυντοι στην κρίση τους από κάθε παρέμβαση.


Δυστυχώς τα πράγματα στη Δικαιοσύνη δεν εξελίχθηκαν σύμφωνα με τις προσδοκίες μου και τα οράματά μου.


Έτσι μετά από σαράντα ένα χρόνια συνεχούς πραγματικής διακονίας της Δικαιοσύνης της Πατρίδας μου, αποχωρώ στις 30.6.2010, λόγω ορίου ηλικίας έμπλεος ανάμεικτων συναισθημάτων, εν μέσω της βαθύτατης και πολύπλευρης κρίσης που βιώνει η πατρίδα μας και ενώ η Δικαιοσύνη, ως θεσμός της Δημοκρατίας, διέρχεται τη μεγαλύτερη κρίση που γνώρισε ποτέ στα τελευταία πενήντα χρόνια, βαρύτατα τραυματισμένη από φαινόμενα διαφθοράς, σήψης αναποτελεσματικότητας και αρνησιδικίας.


Εύλογα, λοιπόν, από τη μια πλευρά, αισθάνομαι ικανοποίηση γιατί αντικρίζω «καπνόν αναθρώσκοντα» από τη νοητή Ιθάκη των προσωπικών μου στόχων, με την ηθική πληρότητα ότι στάθηκα πιστός στον όρκο μου και ότι υπηρέτησα τη Δικαιοσύνη με το πάθος που τρέφω γι΄ αυτήν, αλλά και τη βεβαιότητα ότι είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω την κρίση της ιστορίας για το σύνολο του δικαστικού μου έργου.


Από την άλλη πλευρά αισθάνομαι άφατη λύπη για την παρακμή και την κατάπτωση της Δικαιοσύνης της πατρίδας μου, αλλά και οργή και αγανάκτηση για τις νοοτροπίες και συμπεριφορές αρκετών δικαστικών λειτουργών, όπως τα σχετικά περιστατικά, προσωποποιημένα, τα έχω καταγράψει με οδύνη σε σωρεία επίσημων εγγράφων μου.


Συχνά πυκνά γίνεται μεγαλόστομα λόγος για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Πόσο ανεξάρτητη είναι η Ελληνική Δικαιοσύνη;


Το Σύνταγμα, βέβαια, δεν καταλείπει καμία αμφιβολία: Η Δικαιοσύνη είναι μια ανεξάρτητη Εξουσία, εξοπλισμένη με ισχυρές εγγυήσεις προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας των δικαστών, η οποία όχι μόνο δεν δικαιούται να «πολιτεύεται», αλλά οφείλει, αντίθετα, να συμπεριφέρεται ουδέτερα, με μόνο κριτήριο τον σεβασμό της νομιμότητας, ώστε να αποτελεί ένα πειστικό και ισχυρό αντίβαρο απέναντι στις παρεκτροπές των άλλων Εξουσιών, πραγματικό οχυρό. Μεταξύ όμως θεωρίας και πράξης η διαφορά είναι μεγάλη.


Πράγματι, η εικόνα της δικαιοσύνης, σήμερα καταδεικνύει σοβαρό έλλειμμα ανεξαρτησίας.


Αυτό δεν οφείλεται μόνο στις τραγικές, μέχρις αρνησιδικίας, καθυστερήσεις ή στη «λευκή απεργία» (φαινόμενο θλιβερό των καιρών) ή στα διεφθαρμένα «παραδικαστικά κυκλώματα», που αντανακλούν τις ευρύτερες παθογένειες του Ελληνικού κράτους και τις κοινωνίας μας. Άλλωστε, οι δικαστικοί λειτουργοί της χώρας δεν είναι ξενόφερτοι αλλ΄ αποτελούν σάρκα από τη σάρκα της κοινωνίας μας.


Απογοητευτικές είναι και οι ουκ ολίγες περιπτώσεις δουλικής οσφυοκαμψίας απέναντι στην Εκτελεστική Εξουσία, ιδίως των πλέον ευάλωτων ηγεσιών της (Προέδρων, Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου και αντιπροέδρων) ή των επίδοξων διαδόχων τους.


Είναι γνωστό ότι η Δικαιοσύνη είναι σαν τη γυναίκα του Καίσαρα:
Πρέπει και να είναι και να φαίνεται τίμια. Αυτό, όμως δεν συμβαίνει όταν η κύρια μέριμνα ορισμένων ηγεσιών της φαίνεται να είναι είτε η συγκάλυψη πολιτικών ή ποινικών ευθυνών για σκάνδαλα, είτε η εξυπηρέτηση άνομων συμφερόντων επωνύμων και ισχυρών, ιδίως πλουσίων επιχειρηματιών, είτε η άσκηση πιέσεων προς ακέραιους δικαστές, είτε οι συνεχείς και επιτηδευμένες αναβολές κρίσιμων υποθέσεων.


Όπως επίσης, δεν τιμά τη δικαιοσύνη, το ότι ορισμένοι δικαστές- συνήθως θεσιθήρες και αριβίστες- επιδεικνύουν κραυγαλέο κομματικό ή και θρησκευτικό φανατισμό μεροληπτώντας ασύστολα χωρίς να κρατούν ούτε τα προσχήματα, είτε υπέρ πολιτικών συγκεκριμένου κόμματος, είτε υπέρ των θέσεων κληρικών ή μοναχών.


Ωμές κομματικές παρεμβάσεις, πιέσεις τυραννίσκων συνδικαλιστών προς τις πολιτικές ή φυσικές ηγεσίες της Δικαιοσύνης, προαγωγές δικαστικών λειτουργών σε χαριστικές θέσεις, «διαπλοκή» και συναλλαγή» υπουργών με μεγαλόσχημους συνδικαλιστές και προώθηση «φιλοδικαστικών» μέτρων ασύμβατων με το δικαστικό λειτούργημα, πάσης φύσεως «προστασίες» δικαστών από διάφορους ιδιοτελείς «προστάτες» είναι μερικά από τα «σημεία και τέρατα» που χαρακτηρίζουν τα τελευταία είκοσι χρόνια τον ευαίσθητο χώρο της Δικαιοσύνης, όπως ορθά επισημαίνει και ο αείμνηστος Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Στέφανος Ματθίας (εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5.4.2005).


Έχουν άδικο οι πολίτες όταν δηλώνουν ότι δεν εμπιστεύονται την Ελληνική Δικαιοσύνη;


Πρωτεύοντα αίτια της σημερινής κρίσης είναι η διαφθορά, η διάσπαρτη ανομία και η ατιμωρησία, με αποτέλεσμα να γονατίσει το κράτος κάτω από το βάρος της κακοδιαχείρισης της σπατάλης πόρων και της πελατειακής διασπάθισης των χρημάτων του Ελληνικού Λαού. Μαζί αναδείχτηκε και μία άλλη κρίση, η αδυναμία των θεσμών της Πολιτείας και ιδίως της Δικαιοσύνης να ελέγξουν τα φαινόμενα που οδηγούν στην αυθαιρεσία και στην υπέρβαση κάθε κανόνα, χωρίς συνέπειες για κανέναν.


Με τη σειρά της αυτή η ανομία, την οποία εξέθρεψε και γιγάντωσε, μεταξύ άλλων, και η δυσλειτουργία της Δικαιοσύνης, έφερε και την καταρράκωση της αυτοπεποίθησης του Ελληνικού Λαού.


Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι διακηρύσσουν ότι στην Ελλάδα κανείς δεν τιμωρείται και ότι δύσκολα και μετά μεγάλη ταλαιπωρία και αγαθή τύχη βρίσκει κανείς το δίκιο του. Όλο δε και πληθαίνουν τα χείλη, στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό, στα οποία ανεβαίνει το αγωνιώδες ερώτημα» Στην Ελλάδα, Δικαιοσύνη δεν υπάρχει;».


Οι χρονίσασες πλέον πληγές της Ελληνικής Δικαιοσύνης, με κυρίαρχα τα έλκη της διαφθοράς και των πάσης φύσεως ανεπαρκειών και ανικανοτήτων, με προέχουσα την αρνησιδικία, έχουν περιάγει αυτή σε κατάσταση αμφισβήτησης ανυποληψίας και αναποτελεσματικότητας. Έτσι ούτε το κοινό περί δικαίου αίσθημα των πολιτών ικανοποιείται, ούτε η Δικαιοσύνη λειτουργεί με έναν τέτοιο τρόπο που οι πολίτες να αισθάνονται ότι υπάρχει μια Εξουσία που τους προστατεύει και ελέγχει κάθε ανομία.


Το Κράτος Δικαίου που σε οποιαδήποτε σύγχρονη δημοκρατία θεωρείται αυτονόητη κατάκτηση και πραγματικότητα , στην Ελλάδα εύλογα αμφισβητείται έντονα από τους πολίτες.


Πρέπει να καταστεί σαφές σε όλους, άρχοντες και αρχόμενους, και κύρια βεβαίως, στους δικαστικούς λειτουργούς, ότι αν δεν αποκατασταθεί η Δικαιοσύνη ως άπαρτο κάστρο, λαμπρό και ασύλλητο οχύρωμα και αμυντήριο της Δημοκρατίας, ούτε θα επανέλθει η διασαλευθείσα εμπιστοσύνη των πολιτών προς την Δικαιοσύνη, ούτε ουσιαστική και μόνιμη έξοδος από την πολύπλευρη και πολυεπίπεδη κρίση που βιώνουμε θα υπάρξει στο εγγύς μέλλον.


Οι κρίσεις και οι προαγωγές των δικαστών γίνονται με αξιοκρατικά κριτήρια;


Η αξιοκρατία στις προαγωγές των δικαστικών λειτουργών είναι απολύτως αναγκαία όχι μόνο στα πλαίσια μιας εσωτερικής δικαιοσύνης και ενθάρρυνσης των άξιων δικαστών και εισαγγελέων αλλά και χάριν της ίδιας της Δικαιοσύνης, ως θεμέλιου της Δημοκρατίας μας, ώστε να απονέμεται από άξια προαγόμενους δικαστές, γρήγορα, δίκαια και αποτελεσματικά.


Δυστυχώς, όμως, αρκετές φορές παραβλέπεται η αξιοκρατία αυτή και γίνονται προαγωγές προφανώς ανάξιων δικαστικών λειτουργών, βαρυνόμενων, αποδεδειγμένα και τεκμηριωμένα, είτε με ηθικά παραπτώματα είτε με άλλες καταφανείς υπηρεσιακές ανεπάρκειες, οι οποίοι, στη συνέχεια, όχι μόνον εκθέτους αυτούς που τους προήγαγαν (και μάλιστα κατά κανόνα, εν γνώσει της αναξιότητάς τους), αλλά, το σπουδαιότερο, ταλανίζουν τους διαδίκους και τους συναδέλφους τους από αναβαθμισμένη δικαστική θέση, την οποία χαριστικά κατέλαβαν.


Οι παρεμβάσεις στο έργο των δικαστών είναι σύνηθες φαινόμενο τα τελευταία χρόνια. Εσείς είχατε ποτέ επεμβάσεις στο έργο σας; Αν ναι, τι είδους και από ποιούς;


Όπως και άλλοι δικαστικοί λειτουργοί, έτσι κι εγώ δέχθηκα πολλές φορές παρεμβάσεις στο δικαστικό μου έργο, κυρίως από συναδέλφους μου και μάλιστα, κατά κανόνα, ιεραρχικά ανωτέρους μου, αλλά και από διάφορα άλλα πρόσωπα εκτός δικαστικού χώρου.


Όλες οι επεμβάσεις αυτές ήταν προφορικές, πλην εκείνης με την οποία επιχειρήθηκε να μου αφαιρεθεί η πειθαρχική δικογραφία κατά του Ανακριτή Νικολάου Ζαγοριανού, πού ήταν έγγραφη.


Οι αθέμιτες αυτές παρεμβάσεις, άμεσες ή έμμεσες, ήπιες ή σκαιές και ιταμές, προφορικές ή έγγραφες, αποκρούστηκαν αμέσως από εμέ, σταθερά και σθεναρά. Σε μερικές περιπτώσεις συνοδεύτηκαν και με απειλές απροκάλυπτες ή συγκαλυμμένες.


Μάλιστα, όταν αρνήθηκα να παραβώ το υπηρεσιακό μου καθήκον και να ενδώσω στην τελεσιγραφική εντολή παράδοσης της ανωτέρω πειθαρχικής δικογραφίας στοχοποιήθηκα, από αυτούς που οργάνωσαν τη φίμωσή μου, με μέθοδο γκαιμπελικού τύπου, αφού χρησιμοποίησαν ύβρεις και απειλές κατά του προσώπου μου, δημοσίως εκφρασθείσες και τελικά επιχείρησαν να με «δικάσουν» μέσω διαδόσεων και δια του τύπου στα πλαίσια μιας «δίκης» προθέσεων με έντονο τον επικοινωνιακό χαρακτήρα.


Έτσι οι έχοντες συμφέρον, δηλαδή οι φερόμενοι ως ενεχόμενοι στο μέγιστο σκάνδαλο της Siemens, συνεπικουρούμενοι από κομματικούς, εμφάνισαν ότι κινήθηκα κατά συγκεκριμένων δικαστικών λειτουργών, που, κατά τη γνώμη μου, μεθόδευσαν τη συγκαλυπτική της αλήθειας ανάκριση-παρωδία, ως δήθεν «πικραμένος» για την μη επιλογή μου από την τότε κυβέρνηση σε μία από τις δύο κορυφαίες θέσεις της δικαιοσύνης.


Κάποιος δε εμφανίστηκε διερωτώμενος υποκριτικά μήπως αληθεύουν τα διαδιδόμενα για τις προθέσεις μου. Αλλ’ οι άφρονες αυτοί ολετήρες της δικαιοσύνης λησμόνησαν μέσα στον πανικό τους, ότι κατά τον ίδιο τρόπο ενήργησα και προ των επιλογών αυτών στο άλλο μεγάλο σκάνδαλο της Μονής Βατοπαιδίου.


Έτσι και τότε, μόλις έλαβα γνώση, σχετικών από τον τύπο και παρά τις επιθέσεις και παρεμβάσεις που δέχθηκα και τότε, μεταξύ αυτών και από δικαστικό λειτουργό προσκείμενο στην τότε κυβέρνηση, ενεργώντας με την ίδια ταχύτητα, αυτεπαγγέλτως, αποκατέστησα, μετά από πέντε χρόνια, τη δικονομική νομιμότητα και το Κράτος δικαίου, με την ΕΠ 1087/29-10-2008 παραγγελία μου και έτσι φθάσαμε στη δημοσίευση της 87/2008 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης, με την οποία δικαιώθηκε το Ελληνικό Δημόσιο.


Μάλιστα, μερικοί από αυτούς αγνόησαν και ένα περιστατικό που γνώριζαν καλά: Όταν δεν συμμορφώθηκα στις πιέσεις, με προσφορά ανταλλάγματος κατάληψης υψηλής θέσης ιεραρχικά ανωτέρου μου, για να παραβώ τη συνείδηση μου κατά την έκφραση της δικανικής μου κρίσης, γιατί αυτός είχε, όπως μου είπε, «προσωπικό λόγο» να εκδοθεί απόφαση υπέρ του άλλου διαδίκου και αρνήθηκα σχετικώς, εισέπραξα την απειλητική του φράση: «Τότε θα σε πολεμήσω».


Και ναι μεν με «πολέμησε» και με νίκησε την πρώτη μάχη, αλλά τελικά κέρδισα την τελευταία μάχη και τον πόλεμο, γιατί επικράτησε η γνώμη μου στην υπόθεση αυτή.


Οι εφιαλτικές ώρες που πέρασα στον Άρειο Πάγο, όταν όρθωσα ανάστημα απέναντι στη διαφθορά και την κάθε μορφής ανεπάρκεια και ανικανότητα, που μαστίζουν τη Δικαιοσύνη, μου επαναφέρουν στη μνήμη το πάντοτε, δυστυχώς, επίκαιρο «κατηγορώ» του αείμνηστου Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελου Κρουσταλάκη: «Δεν είναι άξια επαίνων η Δικαιοσύνη. Υπάρχουν δικαστές που δεν έχουν ήθος Μουσκεύουμε στην αμαρτία» (Εφημερίδα ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, 14.11.2003).


Είναι γνωστό στο δικαστικό σώμα, αλλά και εκτός αυτού, από πολλαπλά απτά συγκεκριμένα περιστατικά, ότι κατά την υπερτεσσαρακονταετή δικαστική υπηρεσία μου, δεν επιδίωξα ούτε υπήρξα ποτέ αρεστός σε κανένα «Καίσαρα» οποιασδήποτε εξουσίας, αλλά πάντοτε απέκρουσα αποφασιστικά οιαδήποτε επέμβαση ή παρέμβαση στη δικαστική μου συνείδηση, από όσο ψηλά και αν προερχόταν και ότι δεν υπολόγισα ποτέ τίποτα και κανέναν κατά την εκπλήρωση του καθήκοντός μου διαφύλαξης της δικαστικής μου ανεξαρτησίας.


Αποχωρών δε εντός ολίγου από την ενεργό υπηρεσία (γιατί δικαστής θα παραμείνω μέχρι του φυσικού μου τέλους), αφήνω ως παρακαταθήκη στους νεώτερους δικαστές τα σχετικά υπηρεσιακά μου βιώματα, ως έμπρακτα παραδείγματα διδαχής του τρόπου με τον οποίο πρέπει να αποκρούουν κάθε επίβουλο της δικαστικής τους ανεξαρτησίας.


Ανέρχονται στην κορυφή οι άξιοι ή οι βολικοί και οσφυοκάμπτες;


Ο τρόπος και τα κριτήρια επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης στα πλαίσια του πρωθυπουργοκεντρικού συστήματος διακυβέρνησης της χώρας, δηλαδή κατ’ ουσίαν από τον εκάστοτε Πρωθυπουργό και από αυτούς που επηρεάζουν την κρίση του υπέρ του ενός ή του άλλου υποψηφίου, αποτελεί την πιο πονεμένη ιστορία της Ελληνικής Δικαιοσύνης, έχει εξελιχθεί σε τραγωδία για την ανεξαρτησία της και απαρχή πολλών από τα δεινά της.


Αν κατέγραφα όσα βίωσα, πάνω από σαράντα χρόνια, σχετικά με τις επιλογές αυτές, τα όσα είδα και άκουσα, θα αρκούσαν για να γεμίσουν τις σελίδες ενός βιβλίου, με τον τίτλο «Η μαύρη βίβλος της Ελληνικής Δικαιοσύνης».


Προς το παρόν επιγραμματικά σημειώνω ότι προτιμώνται, σε αρκετές περιπτώσεις, στις επιλογές αυτές όχι οι άριστοι αλλ’ οι αρεστοί στον εκάστοτε Πρωθυπουργό και το περιβάλλον του, οι βολικοί, οι υπάκουοι, οι ασφυοκάμπτες, οι διαπλεκόμενοι, οι συναλλασσόμενοι, οι κομματικά προσκείμενοι, οι δημοσιοσχεσίτες και, βέβαια, οι συνεργαζόμενοι με θρησκευτικές ή παραθρησκευτικές σέκτες ή με συνδικαλιστές του κλάδου ως κομματικούς τοποτηρητές ή οι έχοντες σχέση με υπουργούς ή άλλα πρόσωπα της εκτελεστικής εξουσίας.


Έτσι δημιουργούνται κακά πρότυπα και περνά το μήνυμα στους νεώτερους δικαστές, ότι για να προαχθούν στην ηγεσία της δικαιοσύνης θα πρέπει να γίνουν και αυτοί αρεστοί και υποτακτικοί στην εκτελεστική εξουσία και τους παρατρεχάμενούς της.


Και όλοι αυτοί που κόπτονται υπέρ του ενός ή του άλλου υποψηφίου και ιδίως οι βαρόνοι της πολιτικής, του τύπου και του χρήματος, ενεργούν μετά από δουλικές παρεκκλίσεις του εκλεκτού τους, αφού ο τελευταίος διέλθει επιτυχώς τις εξετάσεις υποτέλειας στις οποίες τον υποχρεώνουν και υπογράψει το σχετικό νοητό «γραμμάτιο» οφειλής, και βέβαια προς εξυπηρέτηση των ιδιοτελών τους συμφερόντων, γιατί είναι σίγουρο ότι αν επιλεγεί ο εκλεκτός τους θα του ζητήσουν το τίμημα της οφειλής του (αντάλλαγμα), δηλαδή την ψυχή και τη συνείδησή του.


Η «οφειλή» αυτή αποτελεί και τον «προσωπικό λόγο» εκτροπής σε ανομίες, αδικίες και δικαστικές αυθαιρεσίες από ορισμένους δικαστικούς λειτουργούς.


Ευτυχώς, όμως, που υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις, γνωστές βέβαια στους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ, όπου δικαστές πανάξιοι κατέλαβαν αξιοκρατικά τις κορυφαίες θέσεις της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, τις οποίες και ελάμπρυναν με την παρουσία και το έργο τους. Αλλ’ αν οι εξαιρέσεις αυτές δεν γίνουν ο κανόνας τότε θα εξακολουθεί να παραμένει φενάκη και όνειρο απατηλό η ανεξαρτησία στο χώρο της Δικαιοσύνης.


Πώς συντίθεται και πώς λειτουργεί το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο;


Τα της συγκροτήσεως και λειτουργίας του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου προβλέπονται και ρυθμίζονται από το Σύνταγμα και τον Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων και Κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών (κυρ. ν. 1756/1988, όπως ισχύει).


Για να αντιμετωπισθούν, όμως, οι δυσλειτουργίες που εμφανίστηκαν στην πράξη κατά τη λειτουργία του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου, καθώς και για τα γενικότερα προβλήματα στη διοίκηση της Δικαιοσύνης, πρέπει να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές και τροποποιήσεις του Συντάγματος και του ν. 1756/1988, όπως ισχύει.


Για όλα τα σχετικά ζητήματα έχω έτοιμες τις προτάσεις μου και εν καιρώ θα τις δημοσιοποιήσω και θα τις θέσω υπόψη των αρμοδίων οργάνων του Κράτους. Οπωσδήποτε δε πρέπει να τεθεί σε νέες νομικές βάσεις και ο δικαστικός συνδικαλισμός.


Ποιος είναι αυτός ο πολυπρόσωπος μηχανισμός που αντιμετωπίσατε όταν διατάξατε την πειθαρχική δίωξη του ανακριτή της υπόθεσης SIEMENS Ζαγοριανού;


Για τα πρόσωπα που απαρτίζουν τον σκληρό και αδίστακτο πολυπρόσωπο μηχανισμό προστασίας του ελεγχόμενου πειθαρχικά και ποινικά Πρωτοδίκη Νικολάου Ζαγοριανού έχω αναφερθεί σε επίσημα έγγραφά μου και έχω δώσει σχετικώς και κατάθεση.
Επειδή, όμως, βρίσκεται σε εξέλιξη η σχετική έρευνα δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο για να μην παρεξηγηθώ ότι θέλω να προκαταλάβω την κρίση των αρμοδίων δικαστικών οργάνων.


Ποιος τελικά προστατεύει τους διαφθαρμένους, τους ανήθικους και τους ανίκανους;


Την απάντηση στο ερώτημα αυτό έχει δώσει σε βαρυσήμαντο άρθρο του ο αείμνηστος Πρόεδρος τους Αρείου Πάγου Στέφανος Ματθίας (νομικό περιοδικό «Συνήγορος») το έτος 2005. Θα συμφωνούσα μαζί του ότι τα κρούσματα διαφθοράς στη Δικαιοσύνη εξηγούνται από μια γενικότερη χαλάρωση, που εμφανίστηκε μετά το έτος 1990 και οφείλεται κυρίως σε χειρισμούς της πολιτικής ηγεσίας.


Ευκαιριακά νομοθετήματα, που θεσπίστηκαν έκτοτε, με δήθεν φιλοδικαστικά μέτρα, ασυμβίβαστα με το δικαστικό φρόνημα, στην πραγματικότητα βολέματος ανεπαρκών δικαστών, προωθήθηκαν για να στηριχθεί η επανεκλογή συνδικαλιστών που ήταν ή εμφανίζονταν ως κομματικά προσκείμενοι, και για να μπορεί, μέσω αυτών, να επηρεάζει η πολιτική ηγεσία τους δικαστές.


Καθιερώθηκε τελικά η καθυστέρηση ως «δικαίωμα» και με τη θέσπιση διαφόρων νομικών τεχνασμάτων κατά κανόνα δεν μπορεί να ελεγχθεί πειθαρχικά δικαστής για οκτάμηνη καθυστέρηση έκδοσης πολιτικής απόφασης. Έτσι οι καθυστερήσεις θέριεψαν με νομοθετική κάλυψη. Παράλληλα ανατήχθηκε και το θλιβερό φαινόμενο διεφθαρμένοι ή ανεπαρκείς δικαστές και εισαγγελείς να προσφεύγουν και να ζητούν προστασία από διάφορα ετερόκλητα πρόσωπα προκειμένου να αποφύγουν τις πειθαρχικές ή ποινικές συνέπειες των παραβάσεών τους ή να επιτύχουν την προαγωγή τους.


Έργα προστάτη αναλαμβάνουν, όχι πάντοτε ανιδιοτελώς, είτε πρόσωπα του δικαστικού χώρου, όπως συνδικαλιστές, ανώτατοι δικαστές εν ενεργεία και συνταξιούχοι, αλλά και δικαστές κατώτερων βαθμών, είτε πρόσωπα εκτός δικαστικού χώρου, όπως πολιτικοί, δημοσιογράφοι κ.λπ. Σε μερικές περιπτώσεις, μάλιστα, βλέπουν το φως της δημοσιότητας δημοσιεύματα στον τύπο υπέρ διεφθαρμένων ή ανεπαρκών δικαστών.


Έτσι στα παραδοσιακά «μιλήματα» ή «πιασίματα» μερικές φορές ολόκληρων συνθέσεων, πολλές φορές πιεστικά, χρησιμοποιείται και η προστασία του παντοδύναμου τύπου.


Για να αντιμετωπισθεί η σύγχρονη αυτή γάγγραινα της προστασίας διεφθαρμένων ή ανικάνων δικαστών θα πρέπει να ληφθούν επειγόντως νομοθετικά μέτρα, για τα οποία έχω καταλήξει σε συγκεκριμένες προτάσεις.


________________________________________________


Tάκης Κωνσταντινόπουλος - "Ο Κόσμος του Επενδυτή"
vickytoxotis.blogspot.com

Η ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΑΠΟΓΡΑΦΗ

"Η κρατική σελίδα apografi.gov.gr χρησιμοποιεί το Google Analytics και στέλνει όλα τα προσωπικά δεδομένα σε αμερικάνικη ιδιωτική εταιρεία"

"Αλήθεια, τι έχει να πει η Προστασία Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα για τη μεταφορά προσωπικών δεδομένων από κρατική σελίδα προς αμερικάνικη ιδιωτική εταιρεία;

Αναρωτιέται κανείς εύλογα,... γιατί αυτοί οι ανεκδιήγητοι κομπιναδόροι εγκατέστησαν το Google Analytics σε...
μια κρατική σελίδα που σκοπό έχει την απογραφή των δημόσιων υπαλλήλων. Μιλάμε για μια υλοποίηση ιδιωτικής, πολυεθνικής εταιρείας, που έχει την έδρα της στις Η.Π.Α., επομένως υπόκειται στο αμερικάνικο δίκαιο και μεταφέρει αυτόματα τα προσωπικά δεδομένα που καταγράφονται μέσα από το Google Analytics σε βάσεις δεδομένων που είναι εγκατεστημένες σε αμερικάνικο έδαφος, ανεξάρτητα από τον τόπο στον οποίο έγινε η αρχική συλλογή.

Μια κρατική σελίδα λοιπόν που τις τελευταίες μέρες προσελκύει το ενδιαφέρον εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, είτε για τους σκοπούς της απογραφής είτε για ενημέρωση, χρησιμοποιεί μια ιδιωτική εφαρμογή, που έχει γενική αναφορά στη σελίδα http://www.google.com/analytics/, όπου και μπορεί όποιος δε γνωρίζει σχετικά να ενημερωθεί για τις δυνατότητες αυτού του συστήματος.

Δεν υπάρχει καμία δημόσια εγγύηση για τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών, γιατί από τη στιγμή που καταγράφονται από το Google Analytics, η Google μπορεί να τα χρησιμοποιήσει, να τα αξιοποιήσει, να τα παραχωρήσει ή να τα πουλήσει σε όποιον θέλει, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, υπηρεσία, κράτος, εταιρεία. Από τη στιγμή που υπάρχει η συναίνεση του webmaster μέσω της εγκατάστασης στον server (στην συγκεκριμένη περίπτωση, των κομπιναδόρων της χούντας Παπανδρέου), η Google έχει νομικά το δικαίωμα να κάνει ό,τι γουστάρει με αυτά τα δεδομένα. Και κανένας δε μπορεί να της πει τίποτα, μιας και η συλλογή των στοιχείων υπόκειται στο αμερικάνικο δίκαιο.

Και να πει κανείς ότι δεν υπάρχουν υλοποιήσεις ανοιχτού κώδικα που να προσφέρουν λειτουργίες σταστιστικών, ανάλυσης επισκεψιμότητας κ.τ.λ.!

Φυσικά, ούτε λόγος να γίνεται για SSL (https) σύνδεση. Αυτό θα κόστιζε κάποιες δεκάδες Ευρώ (στην κυριολεξία) και θα έπρεπε να στερηθεί ο Λοβέρδος ένα από τα πρωινά του κρουασάν.

Τελικά, λεφτά για ηλεκτρονικές υποδομές υπάρχουν μόνο όταν είναι να γίνει attack σε κάποια κινηματική σελίδα."
popolaros
ksipnistere.blogspot.com

Το κείμενο είναι τρομοκρατικό!!!

Ένα άρθρο των «Νέων» πέρασε σχεδόν απαρατήρητο!
Ένα κείμενο «μαύρων σεναρίων» από τα επιτελεία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Θα παραθέσουμε ολόκληρο το κείμενο στο τέλος.
Θα προβούμε, όμως, πρώτα σε κάποιες παρατηρήσεις: ....

Πρώτη Παρατήρηση:
Το κείμενο είναι τρομοκρατικό!!!
Αναμφίβολα υποκρύπτει κάποιους σχεδιασμούς κατά της Ελλάδας, αλλά και σηματοδοτεί και το παιχνίδι που παίζεται στη διεθνή σκακιέρα ανάμεσα στην Αμερική, Ευρώπη και την Τουρκία.
Και η «γνωστοποίηση» του κειμένου από το Συγκρότημα είναι και αυτή ενταγμένη σε αυτά τα παιχνίδια.

Παρατήρηση δεύτερη:
ΟΛΗ η τρομοκρατική λογική του κειμένου έχει ένα και μόνο στόχο: Να αποδεχτεί ολοκληρωτικά η Ελλάδα να γίνει προτεκτοράτο ενός διεθνούς «Νταβά» για να σωθεί!!!
Αν δεν γίνει προτεκτοράτο ενός «νταβά» θα μείνει μόνη της και θα χάσει τα πάντα…
Καθαρά, συνεπώς, σηματοδοτείται τούτο: Αυτός που εγγυάται τη «σωτηρία» της είναι ο πιο ισχυρός «νταβάς: Ο αυτοκράτορας «νταβάς»!!!

Τρίτη παρατήρηση:
Μας λέει το κείμενο:
«Εκτιμάται δε, ότι είναι ζήτημα χρόνου οι Ευρωπαίοι να γυρίσουν την πλάτη τους στην Ελλάδα».
Άλλη τρομοκρατική οβίδα η οποία στηρίζεται στο αναπόφευκτο της κατάρρευσης της ευρωζώνης.
Δεν είναι η Ευρώπη που θα γυρίσει τις πλάτες στην Ελλάδα. Είναι η κατάρρευση της ευρωζώνης που θα οδηγήσει ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ στην επιστροφή στα εθνικά νομίσματα.
Οι Αμερικανοί, πάλι εδώ τρομοκρατούν σηματοδοτώντας την άμεση και ολοκληρωτική υποταγή μας στη δική τους ισχύ.
Είναι σαν μας λένε: θα μείνετε χωρίς κανένα «νταβά» και θα χάσετε τα πάντα. Υποταχτείτε στη μπότα μας για να σωθείτε…


Τέταρτη παρατήρηση.
Η ουσία των τρομοκρατικών απειλών:«χωρίς έλεγχο του Αιγαίου απλώς δεν υπάρχει Ελλάδα».
Άμεση απειλή ότι θα χάσουμε το Αιγαίο και θα πάψουμε να υπάρχουμε, αν δεν υποταχθούμε τον αυτοκράτορα «νονό».
Ανοικτά εδώ η αμερικανοί λένε: Θέλουμε το Αιγαίο κάτω από τον απόλυτο έλεγχό μας, μόνο τότε θα υπάρξετε και σαν Ελλάδα.
Διαφορετικά οι Τούρκοι θα σας καταταπιούν, μια και θα είστε έξω και από την Ευρώπη!!!
Με διπλωματική γλώσσα τα επιτελεία της Αυτοκρατορίας διαβλέπουν ότι οι συμφωνίες της Τουρκίας με τη Ρωσία αποτελούν μια απειλή, για τους ίδιους μια και η Τουρκία δεν θα είναι δεδομένη και διεκδικεί το μισό Αιγαίο…
Με τις δωσίλογες δυνάμεις που ελέγχουν πλήρως οι Αμερικανοί σχεδιάζουν και προωθούν τρομοκρατικά τον πλήρη έλεγχο της χώρας μας και την κατάπτωσή της σε ένα νομιμοποιημένο αμερικανικό προτεκτοράτο…

Τελευταία παρατήρηση:
«Το ερώτημα είναι τώρα αν η Τουρκία θα επικεντρώσει τους σκοπούς της στο Αιγαίο ή αντ΄ αυτού θα είναι πρόθυμη να κάνει μια συμφωνία με την Ελλάδα, προκειμένου να επικεντρωθεί σε άλλα συμφέροντα».


«Άλλα συμφέροντα»: Καθαρά υπονοούνται τα «συμφέροντα» των συμφωνιών με τη Ρωσία.
Και αυτά τα «συμφέροντα» έχουν οικονομικά ερείσματα και στην Ελλάδα, όπως «Αλαφούζους» και λοιπούς θιασώτες του δόγματος Νταβούτογλου: δόγμα «ειρηνικής» αποδοχής της κυριαρχίας της Τουρκίας στην περιοχή.
Στη βάση αυτή μπορεί κανείς να εξηγήσει και τους θαυμαστές των οραμάτων Νταβούτογλου: Γιανναράδες και Σία…
ΞΕΧΑΣΑΜΕ: Τις απειλές για "κοινωνική βία", δηλαδή ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Αυτή είναι μια πρώτη ανάγνωση του κειμένου. Το παραθέτουμε:
ΤΑ ΝΕΑ 1-07-2010
Τίτλος άρθρου: Κσσάνδρες made in USA
Υπότιτλος: Μαύρα σενάρια από αμερικάνικο ινστιτούτο που προβλέπει ακόμη και απώλεια του Αιγαίου.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Αριστοτελία Πελώνη
Χρεοκοπία, έξοδο από την ευρωζώνη, αποσταθεροποίηση, ακόμη και απώλεια του Αιγαίου μέσα στην επόμενη τριετία, είναι μερικά από τα δυσοίωνα σενάρια που περιέχει η έκθεση του Ινστιτούτου Στράτφορ για την Ελλάδα, η οποία προβλέπει μόνο δεινά, τα οποία η χώρα δεν θα μπορέσει να αποφύγει αν δεν βρει σύντομα έναν εξωτερικό προστάτη...
Η μαύρη αυτή έκθεση του γνωστού ινστιτούτου που συγκεντρώνει την αφρόκρεμα των αναλυτών τής άλλης πλευράς του Ατλαντικού- κατά παράδοση οι περισσότεροι πριν ενταχθούν στο δυναμικό του Στράτφορ έχουν υπηρετήσει σε θέσεις- κλειδιά στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τη CΙΑ και το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας- κάνει λόγο για υποβάθμιση του γεωπολιτικού ρόλου της Ελλάδας στην περιοχή και ούτε λίγο- ούτε πολύ υποστηρίζει ότι η χώρα έχει μείνει χωρίς συμμάχους και ότι είναι η πρώτη φορά από την ίδρυση του ελληνικού κράτους που «είναι πραγματικά μόνη».


Εσωτερική κατάρρευση
Και αυτή είναι μόνο η αρχή. Οι συντάκτες του Στράτφορ στην έκθεση που τιτλοφορείται «Η γεωπολιτική της Ελλάδας- μια θάλασσα στην καρδιά της» εκτιμούν ότι εντός της επόμενης τριετίας και λόγω της δημοσιονομικής κρίσης, θα σημειωθεί εσωτερική κατάρρευση, κοινωνική έξαρση με βίαιες πρακτικές, αποσύνδεση από τις μεγάλες δυνάμεις- χωρίς τις οποίες η καταστροφή της Ελλάδας είναι προδιαγεγραμμένη.

[b] «Τα επόμενα τρία χρόνια θα είναι καθοριστικά για την ελληνική Ιστορία.[/b] Το πακέτο των 110 δισ. από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. συνοδεύεται από αυστηρά δημοσιονομικά μέτρα που είναι πιθανόν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα σε σημαντικό βαθμό. Τα μέτρα που εφαρμόζονται στην Ελλάδα με την ιστορία της πολιτικής και κοινωνικής βίας, θα εξασθενήσουν κι άλλο την κεντρική κυβέρνηση και θα υποβαθμίσουν τον έλεγχό της. Η τελική χρεοκοπία είναι σχεδόν βέβαιη από το μέγεθος του χρέους, που σύντομα θα ξεπερνά το 150% του ΑΕΠ», σημειώνεται χαρακτηριστικά.
Εκτιμάται δε, ότι είναι ζήτημα χρόνου οι Ευρωπαίοι να γυρίσουν την πλάτη τους στην Ελλάδα: «Το μόνο ζήτημα είναι το πότε και όχι το αν οι Ευρωπαίοι θα τραβήξουν την πρίζα από την Ελλάδα- πολύ πιθανόν με την πρώτη ευκαιρία, όταν η Ελλάδα δεν θα αποτελεί κίνδυνο για την υπόλοιπη Ευρώπη. Σε αυτό το σημείο, χωρίς πρόσβαση στο διεθνές κεφάλαιο ή σε χρήματα στήριξης, η Ελλάδα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την πλήρη κατάρρευση του πολιτικού ελέγχου και κοινωνική βία, που παρόμοιά της δεν έχει συμβεί από την εποχή της χούντας».


Για το Αιγαίο
Μάλιστα, υποστηρίζουν ότι η διατήρηση του ελέγχου στο Αιγαίο είναι αδύνατη χωρίς έναν εξωτερικό πάτρωνα. Οπως αναφέρεται, «το ερώτημα για την Ελλάδα είναι αν θα μπορέσει να αποδεχθεί τη μείωση του γεωπολιτικού της ρόλου.
Αλλά κι αυτό δεν είναι στο χέρι της και εξαρτάται από τη στρατηγική που θα υιοθετήσει η Τουρκία. Η Τουρκία είναι ανερχόμενη γεωπολιτική δύναμη που σκοπεύει να εξαπλώσει τη δύναμή της στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο.

Το ερώτημα είναι τώρα αν η Τουρκία θα επικεντρώσει τους σκοπούς της στο Αιγαίο ή αντ΄ αυτού θα είναι πρόθυμη να κάνει μια συμφωνία με την Ελλάδα, προκειμένου να επικεντρωθεί σε άλλα συμφέροντα». Μάλιστα, ιδιαίτερα γλαφυρά αναφέρεται σε άλλο σημείο πως «χωρίς έλεγχο του Αιγαίου απλώς δεν υπάρχει Ελλάδα».
Εντέλει, καταλήγει η έκθεση, «η Ελλάδα πρέπει να ξαναβρεί έναν τρόπο να γίνει χρήσιμη σε μία ή περισσότερες μεγάλες δυνάμεις- απίθανο αν δεν υπάρξει καμία μεγάλη σύγκρουση στα Βαλκάνια-ή να επιδιώξει μια διαρκή ειρήνη με την Τουρκία και να μάθει να ζει εντός των γεωπολιτικών της δυνατοτήτων».
resaltomag
ksipnistere

Καλώς ήλθατε στο Πουθενιστάν!

Εχει εκτενές λήµµα στη Wikipedia: Μισέλ Ελευθεριάδης, ελληνολιβανέζος επιχειρηµατίας, γεννηµένος το 1970 στη Βηρυτό, τσιγγανολόγος και συνθέτης τραγουδιών που έχει ερµηνεύσει µεταξύ άλλων και ο Ντέµης Ρούσσος.

Η ιδέα της ταινίας «8th wonderland», που προβάλλεται εδώ και λίγο καιρό µε επιτυχία στη Γαλλία, είναι απλή: µερικά εκατοµµύρια πολίτες, σπαρµένοι σε πέντε ηπείρους, συγκεντρώνονται σε ένα εικονικό κράτος µ’ ένα νέο σύστηµα σκέψης και πολιτικής οργάνωσης και µε αποστολή την ανατροπή µιας παγκόσµιας τάξης που δεν τους εκπροσωπεί πια. Αν οι σκηνοθέτες Νικολά Αλµπερνί και Ζαν Μας νόµιζαν ότι σκέφτηκαν κάτι πρωτότυπο, είναι γελασµένοι. Γιατί το κράτος αυτό υπάρχει ήδη. Ιδρύθηκε πριν από πέντε χρόνια στη Βηρυτό, στο κτίριο της Unesco, παρουσία του λιβανέζου υπουργού Πολιτισµού και του εκπροσώπου του ΟΗΕ στο Λίβανο.

Λέγεται Νowheristan (Πουθενιστάν). Εχει 80.000 υπηκόους, εγγεγραµµένους στην ιστοσελίδα του: www.nowheristan.org. Και αντί για πρεσβευτή, όπως συµβαίνει στην ταινία, έχει αυτοκράτορα. Τον Μισέλ Ελευθεριάδη. Ο τελευταίος είχε ζητήσει αρχικά να αναγνωριστεί η «χώρα» του από τα Ηνωµένα Εθνη. Μετά τη δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι (2005) και τον πόλεµο ανάµεσα στο Ισραήλ και τη Χεζµπολάχ (Ιούλιος 2006), όµως, άλλαξε γνώµη. Το Πουθενιστάν έχει σήµερα έναν πιο ριζοσπαστικό στόχο: να ανατραπούν µε ειρηνικό τρόπο οι 200 κυβερνήσεις του πλανήτη. «Αντλώ την έµπνευσή µου από τα µη βίαια κινήµατα, όπως εκείνο του Γκάντι», είπε ο Ελευθεριάδης στην ορκωµοσία του. «Η ανυπακοή των πολιτών είναι µια σπουδαία αρχή. Δανείζοµαι επίσης τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία των θεωριών του 20ού αιώνα. Το αποτέλεσµα είναι ένα είδος best of όσων πραγµάτων έχουν εφευρεθεί. Σηµαντικό ρόλο στη διάδοση αυτής της ιδέας έχουν και τα µέσα ενηµέρωσης. Οταν βλέπω πώς διαδόθηκε ο κοµµουνισµός χωρίς τα σηµερινά µέσα επικοινωνίας, συνειδητοποιώ ότι έχουµε ένα µεγάλο πλεονέκτηµα».

Αλλος ένας αγνός – ή λιγότερο αγνός – ιδεολόγος; Ή ένας ακόµη βλαµµένος; Οπως γράφει πάντως η ιστοσελίδα slate.fr, στα δείπνα που οργανώνει ο Ελευθεριάδης τα σαββατόβραδα στη Βηρυτό παρίστανται πρεσβευτές, φιλόσοφοι, συγγραφείς και δηµοσιογράφοι, ντόπιοι και ξένοι.

Πρόσφατα δέχθηκε τον γάλλο φιλόσοφο Μισέλ Ονφρέ, που βρέθηκε στο Λίβανο για µια σειρά εκδηλώσεων µε τίτλο «Ουτοπίες», και του παρουσίασε µερικές από τις ιδέες του. Να υπάρχει, για παράδειγµα, απόλυτη θρησκευτική ελευθερία, υπό τον όρο οι καµπάνες ή ο µουεζίνης να µην εµποδίζουν τον κόσµο να κοιµηθεί. Η περιουσία των πλουσίων να περιοριστεί διά νόµου σε ένα δισεκατοµµύριο δολάρια και ό,τι περισσεύει να χρησιµοποιείται για την ανάπτυξη των πιο φτωχών περιοχών του πλανήτη. Ο απώτερος στόχος είναι ένας µηχανικός στη Νέα Υόρκη να κερδίζει όσα κι ένας συνάδελφός του στην Κινσάσα, ώστε να εξαφανιστεί το φαινόµενο της µετανάστευσης. Εντάξει, καλοκαίρι είναι, λέµε και καµιά κουβέντα παραπάνω.
Πηγή: oropiotis.gr

Άρχισε η σταδιακή παύση πληρωμών .

Του Δημήτρη Καζάκη
Οικονομολόγου-αναλυτή

Όλα δείχνουν ότι η αναδιαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους όχι μόνο έχει αρχίσει, αλλά βρίσκεται ήδη σε προχωρημένο στάδιο, παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης περί του αντιθέτου. Αυτή η αναδιαπραγμάτευση γίνεται υπό την άμεση εποπτεία του ΔΝΤ και κυρίως της ΕΚΤ, η οποία αγωνίζεται να...
απεξαρτήσει τις βασικές ευρωπαϊκές τράπεζες (κυρίως τις γαλλικές) από το ελληνικό χρέος, έτσι ώστε μια επιμήκυνση του χρόνου εξυπηρέτησης των ομολογιακών δανείων της Ελλάδας να μην επηρεάσει την ήδη εύθραυστη κατάστασή τους.

Η αναδιαπραγμάτευση συνοδεύεται ήδη από μια σταδιακή παύση πληρωμών του ελληνικού Δημοσίου προς προμηθευτές και εργαζόμενους. Με ανακοίνωσή του το Δημόσιο δήλωσε ότι αδυνατεί να εξοφλήσει μετρητοίς τις υποχρεώσεις του προς τους προμηθευτές των νοσοκομείων και προτείνει μια ρύθμιση των χρεών, ύψους 5,36 δισ. ευρώ, με εκδόσεις ομολόγων zero coupon (χωρίς κουπόνι), διάρκειας δύο έως τεσσάρων ετών, ανάλογα με την παλαιότητα των οφειλών (τα χρέη του 2007 θα εξοφληθούν με ομόλογα διετούς διάρκειας, του 2008 με τίτλους τριετούς διάρκειας και του 2009 με ομόλογα τετραετούς διάρκειας).

Κουπόνια αντί χρήματος

Σύμφωνα με πληροφορίες, με ομόλογα χωρίς κουπόνι, τριετούς ή τετραετούς διάρκειας, προσανατολίζεται να εξοφλήσει το Δημόσιο και τις τρέχουσες υποχρεώσεις του προς τις κατασκευαστικές εταιρείες, που έχουν ήδη εκτελέσει δημόσια έργα. Ανάλογες σκέψεις έχουν γίνει και για τις οφειλές προς μελετητές και εργολάβους δημοσίων έργων, οι οποίοι κατέχουν ανεξόφλητους λογαριασμούς από το 2007.

Την τακτική αυτή της «εξόφλησης» με ομόλογα αντί ρευστού έχει ακολουθήσει η κυβέρνηση και με τα ασφαλιστικά ταμεία, με τραγικά έως σήμερα αποτελέσματα. Ενώ η προσπάθεια να χρηματοδοτηθεί το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων με ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου, τα οποία δόθηκαν στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων για να βρεθούν τα 900 εκατ. ευρώ και να δοθεί το εφάπαξ σε 20.000 συνταξιούχους του Δημοσίου, εγκαινιάζει μια πολύ επικίνδυνη πρακτική. Δεν βρισκόμαστε μακριά από τη στιγμή που οι οφειλές του κράτους προς εργαζόμενους και συνταξιούχους θα υπολογίζονται ή και θα καταβάλλονται σε ομόλογα. Ενώ ο υπουργός Εργασίας Α. Λοβέρδος άφησε να εννοηθεί ότι από το 2011 θα δίνουν επικουρικές συντάξεις μόνο τα ταμεία που έχουν χρήματα. Δηλαδή δεν θα δίνουν επικουρικές συντάξεις τα περισσότερα ταμεία που έχουν ήδη λεηλατηθεί από κυβερνήσεις, διοικήσεις και αετονύχηδες της αγοράς.

Απλήρωτοι εργαζόμενοι

Ταυτόχρονα το φαινόμενο των απλήρωτων εργαζομένων της ΕΘΕΛ και του ΟΣΕ δεν είναι τυχαίο, ούτε παροδικό. Η καταβολή των δεδουλευμένων του Ιουνίου αυτών των εργαζομένων μέσα στον Ιούλιο δεν έχει να κάνει μόνο με τις λογιστικές αλχημείες του υπουργείου Οικονομικών, που θέλησε να εμφανίσει μια πλασματική δημοσιονομική εικόνα του πρώτου εξαμήνου μεταθέτοντας πολλές πληρωμές μετά τον Ιούνιο, αλλά και για να δηλώσει ο υπουργός Οικονομικών ότι το Δημόσιο δεν θα εγγυάται πλέον τον δανεισμό των δημόσιων επιχειρήσεων. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι οι ελλειμματικές δημόσιες επιχειρήσεις που δεν διαθέτουν την απαιτούμενη ρευστότητα στο ταμείο τους για να πληρώσουν μισθούς δεν θα μπορούν να την αντλήσουν από τις τράπεζες. Κάτι που έκαναν μέχρι σήμερα με την εγγύηση του Δημοσίου. Έτσι πολύ σύντομα οι εργαζόμενοι στην ΕΘΕΛ, στον ΟΣΕ και σε άλλες δημόσιες επιχειρήσεις θα βρεθούν μπροστά στο δυσάρεστο ενδεχόμενο να μην μπορούν να πληρωθούν.

Όλα αυτά, μαζί με την τραγική κατάσταση των μεγάλων τραπεζών, όπου οι λαϊκές αποταμιεύσεις – όσες έχουν απομείνει στα ταμεία των τραπεζών – έχουν γίνει «προίκα» για τους πολυπόθητους γάμους ανάμεσα στους τραπεζικούς κολοσσούς, υποδηλώνουν μια κλιμακούμενη παύση πληρωμών «τριτοκοσμικού» τύπου. Τόσο η τρόικα όσο και η κυβέρνηση ελπίζουν να γενικεύσουν αυτή την παύση πληρωμών προς το τέλος του έτους, όπου η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας (η οποία υπολογίζεται στο τέλος του έτους να έχει ξεπεράσει τους 1,2 εκατ. ανέργους) και η εφαρμογή των νέων εργασιακών ρυθμίσεων στον ιδιωτικό τομέα θα έχουν καταβάλει τις όποιες αντιδράσεις των εργαζόμενων και θα έχουν φέρει την απόγνωση στην κοινωνία.

Πιστεύουν ότι το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», που θεωρούν ότι θα κυριαρχήσει στα εργαζόμενα νοικοκυριά από τον Σεπτέμβρη, θα τους δώσει τη δυνατότητα να προχωρήσουν σε μερική ή ολική δέσμευση των τραπεζικών καταθέσεων και σε γενίκευση της παύσης πληρωμών προς δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους για κάποιο χρονικό διάστημα.

Το χρέος στο διηνεκές

Με τον τρόπο αυτό ελπίζουν ότι θα εμφανίσουν ως «μάννα εξ ουρανού» την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους μέσα από τη διεξαγόμενη αναδιαπραγμάτευση. Η αναδιάρθρωση αυτή θα αφορά στην επιμήκυνση του χρονικού διαστήματος εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους κατά 10 με 20 χρόνια. Έτσι θα ανακοινωθεί επίσημα ότι η Ελλάδα γλίτωσε τη χρεοκοπία και το ελληνικό χρέος θα μεταβληθεί σε «χρέος στο διηνεκές» (perpetual debt). Δεν γνωρίζουμε αν θα υπάρξει τελικά «κούρεμα» ή όχι, δηλαδή μείωση της τρέχουσας αξίας του χρέους. Αυτό εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από την κατάσταση των ευρωπαϊκών τραπεζών και της ευρωζώνης. Το σίγουρο είναι ότι η επιμήκυνση θα δώσει μια «περίοδο χάριτος» στην Ελλάδα έως ότου ξεκινήσει πάλι να εξυπηρετεί τα χρέη της. Τα δεδομένα αυτά θα επιτρέψουν στην ελληνική κυβέρνηση – όποια κι αν είναι αυτή – να ισχυριστεί ότι η χημειοθεραπεία πέτυχε και να εμφανίσει την τυπική λήξη της παύσης των πληρωμών και τη διάσωση των τραπεζών, έστω κι αν κάποιες από τις καταθέσεις έχουν γίνει καπνός, ως απαρχή μιας νέας περιόδου ευημερίας της χώρας.

Μόνιμα τα μέτρα

Φυσικά τα μέτρα που έχουν υιοθετηθεί δεν θα παρθούν πίσω, ούτε θα λήξει η περίοδος άγριας λιτότητας που έχει εγκαινιαστεί. Αντίθετα η εξυπηρέτηση του αναδιαρθρωμένου χρέους θα μεταβληθεί σε τέτοιο άβατο της πολιτικής, όπου θα πρέπει να θυσιαστούν τα πάντα προκειμένου δήθεν να μην επανέλθει η χώρα σε κατάσταση χρεοκοπίας. Ακόμη και οι δημοκρατικές ελευθερίες.

Κάθε τι που διαταράσσει την εξυπηρέτηση του χρέους θα καταδικαστεί και θα διωχθεί βάναυσα. Άλλωστε οι δηλώσεις του κ. Παπανδρέου, του κ. Πάγκαλου και λοιπών αξιωματούχων εναντίον του ΚΚΕ, ότι επιχειρεί δήθεν με τη βία να ανατρέψει το Σύνταγμα της χώρας (αυτό δηλαδή που οι ίδιοι ποδοπάτησαν υιοθετώντας το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση), ότι επιδιώκει νεκρούς κ.ο.κ., προετοιμάζει το έδαφος για την επιβολή απαγορεύσεων στην ελεύθερη πολιτική και συνδικαλιστική δράση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Αναγκαστικός Νόμος 509 που έθετε εκτός νόμου το ΚΚΕ και κάθε άλλη «συνοδοιπορούσα» οργάνωση έφερε τον τίτλο «Περί μέτρων ασφαλείας του Κράτους, του Πολιτεύματος, του Κοινωνικού Καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών». Όποιος νομίζει ότι βρισκόμαστε πολύ μακριά από τις εποχές αυτές, θα βρεθεί προ εκπλήξεως. Όπου επιβλήθηκε καθεστώς κηδεμονίας του ΔΝΤ, οι δημοκρατικές ελευθερίες μπήκαν στον «γύψο».

Χρυσάφι στους πιστωτές

Βέβαια το κόστος αυτής της αναδιαπραγμάτευσης και αναδιάρθρωσης του χρέους θα είναι πολλαπλάσιο από το σημερινό. Βλέπετε, δεν μπορεί να γίνει αναδιαπραγμάτευση και αναδιάρθρωση του χρέους προς όφελος του οφειλέτη. Γίνεται πάντα προς όφελος του δανειστή. Αυτός είναι που φεύγει από τη διαπραγμάτευση με τα περισσότερα, με μεγαλύτερες αποζημιώσεις, μεγαλύτερα επιτόκια, περισσότερες εγγυήσεις. Πολύ περισσότερο όταν απέναντι στον οφειλέτη δεν βρίσκεται ένα πλήθος επενδυτών - κατόχων ομολόγων της διεθνούς αγοράς, όπου ένα κράτος θα μπορούσε να τους χειριστεί, αλλά κυρίως μεγάλα ισχυρά υπερκρατικά τραπεζικά συγκροτήματα της Ε.Ε., που έχουν με το μέρος τους την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ, τις ίδιες τις διαδικασίες της ευρωζώνης, καθώς και το δικό τους νόμισμα, το ευρώ. Πρόκειται για μια κατάσταση εντελώς αδιέξοδη για τον οφειλέτη.

Με αυτή την έννοια η Ελλάδα βρίσκεται στη χειρότερη θέση που έχει βρεθεί ποτέ κράτος σε διαδικασία διαπραγμάτευσης δημόσιου χρέους. Δεν έχει κανένα περιθώριο ελιγμών, καμιά ελευθερία κινήσεων, διότι βρίσκεται υπό καθεστώς υποτέλειας σε έναν υπερκρατικό μηχανισμό, αυτόν της ευρωζώνης, ο οποίος όχι μόνο δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εθνική κυριαρχία, αλλά έχει δημιουργηθεί για να διευκολύνει και να προστατεύει τις μεγάλες τράπεζες. Δηλαδή τους δανειστές του ελληνικού Δημοσίου. Τι τύχη μπορεί να έχει το ελληνικό κράτος σε μια αναδιαπραγμάτευση του χρέους του μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης, δηλαδή υπό την απόλυτη επικυριαρχία των δανειστών του; Ακόμη κι αν συνέβαινε να μην βρισκόταν υπό καθεστώς κηδεμονίας του ΔΝΤ, της Ε.Ε. και της ΕΚΤ.

Η αναδιαπραγμάτευση

Όσοι τάσσονται υπέρ της αναδιαπραγμάτευσης του ελληνικού χρέους με ή χωρίς παύση πληρωμών θα πρέπει να εξηγήσουν σε τι διαφέρει η πρότασή τους με αυτό που προετοιμάζεται από την τρόικα και την κυβέρνηση. Όχι σε επίπεδο προθέσεων, αλλά σε επίπεδο στυγνής πραγματικότητας. Κι αυτό γιατί σε όλους μπορεί να αρέσει η ιδέα να τα βρούμε με τους δανειστές μας, ήσυχα και ωραία, να πετύχουμε μια καλή συμφωνία με χαμηλότερα επιτόκια και βάρη εξυπηρέτησης για την Ελλάδα, αλλά είναι κάτι τέτοιο εφικτό; Ή πρόκειται για μια φαντασίωση κατά το γνωστό «αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν… θα ήταν πατίνι»; Πώς είναι δυνατό να πετύχει μια τέτοια συμφωνία η χώρα όταν βρίσκεται αιχμάλωτη του ευρώ, της ευρωζώνης, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ; Όταν δεν διαθέτει ούτε ένα διαπραγματευτικό όπλο για να αποσπάσει παραχωρήσεις από τους δανειστές της;

Ορισμένοι πιστεύουν ότι αρκεί η απειλή ότι θα χάσουν οι δανειστές τα λεφτά τους για να τους καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αν οι δανειστές του ελληνικού κράτους ήταν ένα πλήθος μικρών και μεσαίων ομολογιούχων της διεθνούς αγοράς, αυτή η απειλή ίσως – λέμε ίσως – να έπιανε. Όμως έχουμε να κάνουμε κυρίως με τραπεζικούς κολοσσούς της ευρωζώνης και διαχειριστές κεφαλαίων από τα πιο ισχυρά επενδυτικά κεφάλαια παγκοσμίως. Κι όχι μόνο αυτό. Έχουν τα μέσα να εξαφανίσουν την ελληνική οικονομία μέσα σε λίγες ώρες. Δεν έχουν π.χ. παρά να βάλουν την ΕΚΤ να στερήσει την ελληνική οικονομία από το αναγκαίο κυκλοφορούν χρήμα σε ευρώ που έχει ανάγκη για τις συναλλαγές της. Σε μια τέτοια περίπτωση η ελληνική οικονομία είναι ζήτημα αν μπορεί να αντέξει ένα 24ωρο...

Αλλά κι αυτό να μην γίνει, μόνο η διακοπή των ενέσεων ρευστότητας από την ΕΚΤ προς τις ελληνικές τράπεζες αρκεί για να βουλιάξει την ελληνική οικονομία μέσα σε λίγες ώρες. Γιατί οι δανειστές μας να συμφωνήσουν σε μια ευνοϊκή για τη χώρα ρύθμιση όταν έχουν όλα τα ατού;

Μήπως γιατί φοβούνται ότι θα χάσουν τα λεφτά τους; Μα η Ελλάδα έχει τεθεί υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ και της Ε.Ε. μόνο και μόνο για να μην φτάσει στο σημείο να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των υποχρεώσεών της. Δεν της επιτρέπουν να πτωχεύσει, εκτός κι αν τους συμφέρει. Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε.

Αν ήθελε κανείς να είναι συνεπής όταν προτείνει αναδιαπραγμάτευση του χρέους, θα έπρεπε να ξεκινά με την έξοδο όχι μόνο από την ευρωζώνη, αλλά και από την Ε.Ε., προκειμένου να ανακτήσει η Ελλάδα την εθνική της κυριαρχία και να έχει τουλάχιστον ελευθερία κινήσεων στη διαπραγμάτευση. Όμως αν προσέξει κανείς τις προτάσεις αναδιαπραγμάτευσης που κυκλοφορούν, όχι μόνο δεν θέτουν τέτοιο ζήτημα, αλλά το αγνοούν παντελώς μιλώντας με φανταστικά σενάρια για «το κρυφό διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας» και ότι δήθεν η «ελληνική κρίση χρέους είναι ιδιάζουσα με έναν τρόπο που δίνει στην Ελλάδα ορισμένα εξαιρετικά και σπάνια νομικά πλεονεκτήματα». Λες και η Ελλάδα δεν είναι χώρα του ευρώ και της Ε.Ε., λες και δεν έχει υπογράψει την περίφημη δανειακή σύμβαση με την οποία παραιτείται από κάθε ασυλία και αναγνωρίζει ως δίκαιο διακανονισμού το αγγλικό. Όλες αυτές οι φαντασιοπληξίες, αν δεν προέρχονται από άσχετους που επενδύουν στην άγνοια του αναγνωστικού τους κοινού, πηγάζουν σίγουρα από κύκλους που έχουν σκοπό την προετοιμασία του εδάφους, την εξοικείωση του κοινού με την ιδέα της αναδιαπραγμάτευσης, με ό,τι συνεπάγεται για τον λαό και τη χώρα.

Το κυρίαρχο δίλημμα

Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα το κυρίαρχο δίλημμα που θα διατρέχει τις αντιπαραθέσεις γύρω από το χρέος είναι: αναδιαπραγμάτευση ή άρνηση του χρέους; Κι αυτό γιατί όταν σήμερα μιλάμε για απάντηση στο δημόσιο χρέος και κάποιοι προτάσσουν ως μετριοπαθές μέτρο την αναδιαπραγμάτευση του χρέους με ή χωρίς παύση πληρωμών, έναντι της πιο ριζοσπαστικής υποτίθεται λύσης της μη αναγνώρισης και της άρνησης της πληρωμής του χρέους, όπως προτείνει ο γράφων, στην καλύτερη περίπτωση δεν ξέρουν γιατί μιλάνε.

Τα λέμε όλα αυτά γιατί το χρέος της Ελλάδας δεν αντιμετωπίζεται με αναδιαπραγμάτευση, όπως κι αν την εννοεί κανείς. Είναι τέτοιο το χρέος και βρίσκεται σε τέτοια χέρια που δεν ξεμπερδεύει εύκολα κανείς με απειλές και διαπραγματεύσεις, ακόμη κι αν δεχτεί ότι αυτοί που το προτείνουν έχουν τις καλύτερες των προθέσεων. Κάθε προσπάθεια, απ’ όπου κι αν προέρχεται, να θολώσει το ζήτημα, να προτάξει ως μετριοπαθές μέτρο την αναδιαπραγμάτευση έναντι της άρνησης του χρέους, είναι πραγματικά εγκληματική. Ιδίως σε μια περίοδο όπου διεξάγεται ήδη η αναδιαπραγμάτευση του χρέους από τους επικυρίαρχους.

Μόνο η μη αναγνώριση και η άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, η άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους, μπορεί να δώσει την ευκαιρία στον λαό και τη χώρα να ορθοποδήσει.

Άρνηση του χρέους

Αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί η χώρα από την καταστροφή και να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά αυτός, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή που οργανώνουν ήδη η κυβέρνηση, η Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Άρνηση πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς δανειστές. Σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει στους δανειστές της χώρας να τη δημεύσουν, να την κατασχέσουν, να τη λεηλατήσουν. Σημαίνει ότι σταματάμε να πληρώνουμε δάνεια που έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Σημαίνει ότι διαγράφουμε μονομερώς οφειλές που υπήρξαν προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας και του λαού. Σημαίνει ότι αρνούμαστε επιτέλους να ματώνουμε για δάνεια που έρχονται από το 1880, αλλά οι αγορές και οι μεγάλοι «εταίροι» έχουν επιβάλει να τα πληρώνουμε έως σήμερα. Σημαίνει πολύ απλά ότι σταματάμε να πληρώνουμε τα κερατιάτικα στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους.

Ο ελληνικός λαός οφείλει να προχωρήσει σε άρνηση πληρωμής του χρέους, όχι γιατί θέλει να βλάψει κανέναν ή να «φάει» τα λεφτά των δανειστών του. Οφείλει να το κάνει γιατί δεν υπάρχει τρόπος για να σταθεί στα πόδια του, για να διεκδικήσει τη χώρα του από τις αγορές και τα αρπακτικά, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, για να λυτρωθεί επιτέλους από το διεφθαρμένο σύστημα που τον κυβερνά. Γι’ αυτό και αιτήματα που αφορούν δάνεια τα οποία συνήφθησαν καλή τη πίστει και συνέβαλαν αποδεδειγμένα στην ανάπτυξη της χώρας, ο λαός δεν πρέπει να αρνηθεί να συζητήσει την ικανοποίησή τους. Ιδίως αν συνδέονται με χρήματα μικροκαταθετών και ασφαλιστικών ταμείων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπερβαίνουν το 15% του σημερινού δημόσιου χρέους. Αρκεί να γίνει στη βάση του αμοιβαίου οφέλους και όχι του δανειστή - οφειλέτη. Πάντα με βασική προϋπόθεση ότι καμιά απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία της χώρας, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον της και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρίας. Αν είναι να χάσει κάποιος, αυτός σίγουρα δεν πρέπει να είναι ο λαός και η χώρα..
topontiki